Kynologische woordenlijst
Lijst kort AIHA: Lichaamseigen vernietiging van rode bloedcellen
Cataract: Grauwe staar - witverkleuring van de lens van het oog
Cauda Equina: Degeneratieve Lumbosacrale Stenose
Demodicosis: Infectie met Demodex mijt
Ectropion: Naar buiten gekrulde oogleden
Entropion: Naar binnen geplooid ooglid
EPI: Exocriene Pancreas Insufficiëntie
Epilepsie: Vallende ziekte
Hernia: Uitstulping van de tussenwervelschijf
Hondsdolheid: Rabiës
Horner Syndroom: Syndroom tgv aantasting van de zenuwen in de nek
Levershunt: Portosystemische shunt
Likgranuloom: Huidproblemen door overmatig likken
Maagtorsie: Maagdilatie/maagvolvulus
Malassezia Dermatitis: Infectie met Malassezia Pachydermatis
Megaoesophagus: Een uitzetting van de slokdarm
Melena: Zwarte stoelgang
Oogontsteking: Conjunctivitis
Oorontsteking: Otitis externa
Othematoom: Bloeduitstorting in het oor
Perianaal Breuk: Scheur van de musculatuur rond de anus
Schilfermijt: Cheyletiella
Seborrhoe: Seborrhoe - vettige, schilferige huidaandoening
Tandvleesontsteking: Gingivitis
Wobbler: Instabiliteit van de nekwervels
Zwaarlijvigheid: Obesitas
Lijst uitgebreid Acarus
Voorkomende huidaandoening vooral bij jonge honden.
Giarda
Giarda is een ééncellige parasiet die onder andere leeft in uitwerpselen en besmet water. Zodra ze in het lichaam komen leven ze in de wand van de dunne darm en verhinderen daar de opname van voedingsstoffen (bijv. vitamines, mineralen, vetten). De aanwezigheid van deze parasiet heeft meestal geen gevolgen voor uw hond, aangezien zij vaak uit zichzelf verdwijnt. Mocht uw hond last hebben van diarree, zwakte of een ongezonde stoelgang dan kan deze parasiet in de dunne darm zitten. De diagnose is vaak moeilijk, de uitwerpselen moeten meerdere malen onderzocht worden, maar bij vaststelling van Giarda is grondige bestrijding noodzakelijk aangezien de besmetting ook op de mens overgebracht kan worden. Laat uw hond daarom nooit uit poeltjes, plassen of beekjes drinken en nooit uitwerpselen eten!
Heupdysplasie (HD)
eupdysplasie, in de volksmond HD genoemd, is een ernstige afwijking aan één of beide heupgewrichten van de hond. Honden met deze afwijking hebben vaak te veel speling tussen de kom van het heupgewricht in het bekken en de kop van het dijbeen; als gevolg hiervan kan een ernstige vorm van gewrichtsontsteking (artritis) ontstaan. In principe kan elke hond hier last van krijgen, maar het meest komt HD voor bij allerlei grote rassen zoals de Duitse Herder, de Rottweiler etc. Het aangetaste gewricht raakt naar mate de hond ouder wordt misvormd, ontkalkt en de hond kan bijna niet meer lopen. De aanleg voor HD is tot op zekere hoogte erfelijk, maar ook omgevingsfactoren kunnen een rol spelen. Bijvoorbeeld jonge honden die te veel inspanning leveren of te eiwitrijk voedsel krijgen. Uiterlijke symptomen
De uiterlijke symptomen zijn: problemen bij het lopen, traplopen en opstaan. De hond wil zijn heup(en) liever ontzien en heeft geen zin in springen en rennen. Aangezien deze symptomen ook op andere aandoeningen kunnen wijzen kan hierover alleen door middel van een röntgenfoto uitsluitsel gegeven worden. Omdat zwaarlijvigheid de problemen versterkt is het altijd goed om uw hond niet te dik te laten worden. Behandeling
Behandeling van heupdysplasie is in beperkte mate mogelijk als de afwijking niet te ernstig is. Hoewel een te zware belasting van de gewrichten moet worden voorkomen is regelmatige beweging toch belangrijk. Soms kunnen fysiotherapie, vitaminebehandelingen en acupunctuur verlichting brengen. Ook is het mogelijk dat uw dierenarts een operatie voorstelt waarbij het heupgewricht wordt vervangen door een prothese.
Hepatitis
Hepatitis is een leverontsteking die voor de hond zeer besmettelijk is. Meestal vindt de besmetting plaats via urine, uitwerpselen of speeksel van honden die deze leveronsteking hebben. De lever, nieren en de wanden van de bloedvaten worden aangetast. De symptomen zijn: koorts, uitvloeiing uit de ogen, neus en mond, diarree, verzwakte conditie en braken. Het maakt niet uit of uw hond de milde of heftige vorm van hepatitis heeft, de besmettelijkheid blijft hetzelfde. Behalve preventieve inentingen kunt u weinig doen tegen hepatitis. Als uw hond het heeft opgelopen en hij houdt het langer dan 10 dagen vol is er een grote kans dat hij blijft leven. Deze hepatitis moet niet verward worden met de hepatitis voor mensen; mensen en honden kunnen elkaar ook niet met hepatitis besmetten. Kennelhoest
Kennelhoest is een infectie van de luchtwegen wat veroorzaakt wordt door een virus. Deze aandoening is zeer besmettelijk, maar relatief simpel te behandelen. Kennelhoest zelf is nooit dodelijk, maar kan een langdurige zwakte en andere ontstekingen veroorzaken. De naam ontleent zich aan het feit dat de ziekte vooral uitbreekt in ruimtes waar meerdere honden zijn ondergebracht, bijvoorbeeld kennels. Er bestaan preventieve inentingen. De symptomen zijn: veelvuldig hoesten en droog kuchen, soms in combinatie met uitvloeiing uit de neus. Als behandeling wordt de hond afgezonderd ondergebracht in een warme, vochtige omgeving. Toediening van antibiotica voorkomt secundaire infecties.
Maagdilatatie-torsie syndroom
Een van de meest gevreesde spoedgevallen in een dierenartsenpraktijk is het maagdilatatie-torsie syndroom of kortweg: maagtorsie. Het gaat om een verwijding van de maag, al dan niet met verandering van ligging, die acuut zeer ernstige problemen geeft en als er niet snel wordt ingegrepen tot de dood van de hond leidt. Ook bij tijdig en deskundig ingrijpen overleeft uiteindelijk minder dan de helft van de patiënten met een maagtorsie. Bij welke hond
De maagtorsie is een tamelijk zeldzame aandoening, die meestal gezien wordt bij grotere hondenrassen met een diepe borstkas en dan voornamelijk bij de oudere reu. De Duitse Dog, Duitse Herder en de Sint Bernard worden regelmatig genoemd, maar ook vele Dobermanns zijn al het slachtoffer geworden en in principe kan een maagtorsie bij alle rassen voorkomen. Wat is een maagtorsie
Bij een maagtorsie zet de maag in korte tijd sterk uit, waarbij een kanteling om de as plaatsvindt. In de maag bevindt zich een grote hoeveelheid gas en daarnaast nog vloeistof, slijm en voedsel. Deze strakgespannen ballon neemt zoveel plaats in de buikholte in, dat de andere organen in de verdrukking komen. De grote aders die het bloed uit de achterste lichaamshelft terug naar het hart voeren, worden dichtgedrukt. Dit vergroot het risico op een shock. De maag drukt aan de bovenzijde tegen het middenrif en hierdoor wordt de ademhaling bemoeilijkt. Deze wordt snel en oppervlakkig. De slechte circulatie kan tot beschadiging van de hartspier leiden en tot hartritmestoornissen. Dergelijke stoornissen kunnen nog weken na een succesvolle behandeling van een maagtorsie grote problemen veroorzaken. Wordt er niet op tijd ingegrepen, dan kan de maagwand doorlekken en sterft de patiënt aan acute buikvliesontsteking en shock. Bij een maagtorsie die meer dan vijf uur bestaat moet de overlevingskans op nul worden beschouwd. Verschijnselen
Omdat snel ingrijpen een must is, is het belangrijk het beeld van een maagtorsie te herkennen. Bij een typische maagtorsie heeft de hond een sterk toegenomen buikomvang. De hond braakt " loos" : hij probeert over te geven, maar er komt niets uit. Daarnaast is hij onrustig, kwijlt en heeft een snelle ademhaling. De buik staat strak gespannen. Er zijn ook patiënten waarbij het beeld minder uitgesproken is. Een maagtorsie wordt het meest gezien kort na het eten en wordt soms in verband gebracht met lichaamsbeweging kort na de maaltij, schrokken, grote hoeveelheden koud water drinken etc. De ware oorzaak van het maagdilatatie-torsie syndroom staat echter nog niet vast. Omdat voorkomen beter is dan genezen kunt u de hond beter een paar kleine maaltijden, verdeeld over de dag, geven. Behandeling
Als uw hond de typische verschijnselen van een maagtorsie vertoont is het van het grootste belang dat er met spoed deskundige hulp wordt gezocht. De druk moet zo snel mogelijk uit de maag verdwijnen. De dierenarts zal afhankelijk van de ernst van de verschijnselen meestal eerst proberen een sonde via de bek in de maag te brengen om zo het gas te laten ontsnappen. Of dit lukt is afhankelijk van de ligging van de maag en van de mate van stress bij de patiënt. Soms is het nodig om de maag via de flank aan te prikken en zo te ontluchten. Meestal is een buikoperatie nodig om de maag goed te leggen, leeg te maken en aan de buikwand vast te zetten. Dit laatste vermindert de kans op herhaling. Vooruitzichten
De vooruitzichten voor een hond met een maagtorsie zijn niet goed. Een groot aantal patiënten overlijdt voor, tijdens of binnen twee weten na de eerste behandeling. Na een succesvol verlopen operatie bestaat er een vrij grote kans op herhaling, waardoor de verdere overlevingskansen verkleind worden. Gelukkig gaat het om een tamelijk zeldzame aandoening.
Parvo
Parvo is een zeer besmettelijke virusziekte. Honden kunnen er tegen worden ingeënt, maar puppies kunnen de ziekte al zeer vroeg oplopen. Aangezien niemand kan voorspellen of de hond de ziekte overleeft is het van het grootste belang dat alle honden er tegen worden ingeënt en dat de herhalingsinentingen worden gehaald. Het oplopen van Parvo komt bijna altijd door contact met niet ingeënte honden of hun uitwerpselen. De symptomen lopen nogal uiteen: als het virus de darmen aantast, komen vooral hoge koorts, niet willen eten, braken en diarree voor. Bij puppies wordt vaak de hartspier aangetast: zij willen dan niet eten, happen naar lucht, piepen, verzwakken en sterven meestal binnen een paar dagen. De weinigen die het wel overleven kampen vaak met dusdanige hartafwijkingen dat deze uiteindelijk ook fataal zijn. Behandeling heeft vaak succes, tenzij de hartspier is aangetast, en is vaak gebaseers op het toedienen van antibiotica. Daarnaast moet de patiënt worden ondergebracht in een steriele verblijfsruimte, aangezien Parvo zich razendsnel kan verspreiden. Honden die een besmetting met Parvo overleven, zijn waarschijnlijk hun verdere leven immuun.
Patella luxatie
Sommige honden hebben last van te veel speling van de knieschijven. Dit kan zowel erfelijk zijn als veroorzaakt worden door een overbelasting van het kniegewricht. Wanneer de speling in grote mate aanwezig is zijn pijn en een afwijkend gangwerk de meest opvallende symptomen. Met een chirurgische ingreep kan de speling vaak verholpen worden.
Rabiës
Rabiës, beter bekend als "hondsdolheid", wordt verspreid door urine, bloed, speeksel of huidcontact maar meestal doordat het slachtoffer is gebeten. Zeer kleine wondjes zijn vaak al voldoende voor een besmetting. De incubatieperiode, voordat het zenuwstelsel aangetast is, kan enkele maanden in beslag nemen. Pas als het virus de hersenen bereikt zijn ook de symptomen te herkennen. Sommige honden worden traag en shuw, andere honden daarentegen worden "dol" en vertonen een sterke agressie en rusteloosheid. Andere symptomen zijn: diarree, braken, koorts, coördinatieproblemen, hoesten en zelfs coma. Als de ziekte eenmaal acuut is heeft een behandeling geen zin meer. Preventieve inentingen kunnen de ziekte echter voorkomen.
Ringworm
Dit is geen worm, zoals de naam doet vermoeden, maar een schimmelinfectie die ringvormig op de huid groeit en jeuk, kale rode plekken en een rode geïrriteerde huid veroorzaakt. Om deze diagnose te kunnen stellen moet door de dierenarts een kweek gemaakt worden. Is door de dierenarts vastgesteld dat het om ringworm gaat, dan moet niet alleen de hond behandeld worden maar ook de omgeving moet brandschoon worden gehouden. Ringworm verspreid zich namelijk door middel van sporen en is ook besmettelijk voor mensen, vooral voor kinderen. Zodra u dus denkt dat uw hond last heeft van ringworm moet u er direct mee naar de dierenarts. Belt u wel eerst voor een afspraak in verband met besmetting van andere dieren in de wachtkamer! .
Teken
Teken zijn kleine uitwendige parasieten die zich in de huid vastboren. Zij veroorzaken bloedarmoede en zijn dragen ziekten over op de hond.
De beste manier om deze ziektes te voorkomen is door de hond na elke wandeling goed na te kijken op teken. Teken houden van warme en vochtige plaatsen en zijn daarom vaak te vinden rond het hoofd, de oren, de oksels en in de schaamstreek. Verwijderen
Voor het verwijderen van teken (bij mens en dier) zijn speciale pincetten in de handel. Pak, indien mogelijk, de huid zo vast dat er een "heuveltje" ontstaat. Houd het pincet tussen duim en wijsvinger vast en plaats het pincet over de kop van de teek, zo dicht mogelijk op de huid. Let hierbij op dat het lijf niet tussen het pincet komt. Verwijder de teek door voorzichtig aan het pincet te trekken, totdat de teek loslaat (niet draaien). Het minuscule snuitje van de teek kan daarbij afbreken, maar dit is niet erg omdat het niet besmet is en net als een splinter vanzelf uit de huid zal komen. De teek mag van tevoren niet worden bewerkt met alcohol, olie, nagellak of andere middelen. Het risico is namelijk groot dat de teek dan de inhoud van speekselklieren en darm in het bijtwondje spuit, waardoor juist infectie kan ontstaan. Desinfecteer het bijtwondje, na verwijdering van de teek, met alcohol 70% of jodium.
Ziektes door teken
De meest bekende ziekte die door teken overgebracht kan worden is de "ziekte van Lyme".
Deze ziekte gaat gepaard met koorts, problemen met het bloed en de gewrichten. Soms veroorzaakt Lyme permanente beschadiging aan het zenuwstelsel. Een andere ziekte die door teken overgebracht kan worden is "Babesiosa", ook wel piroplasmose genoemd. Deze ziekte is een veroorzaker van hevige bloedarmoede. De symptomen zijn onder andere koorts, geelzucht en een roodbruine verkleuring van de urine van de hond.
Ziekte van Weil
Ziekte van Weil, ook bekend als "Leptospirose", is een bateriële ziekte welke via besmette urine wordt verspreid. Ook ratten worden vaak als overbrengers van de ziekte van Weil genoemd. De infectie tast de nieren aan en veroorzaakt een gebrek aan eetlust, koorts, hepatitis (geelzucht), diarree, bloed in de ontlasting, pijn, rode ogen, zweren rond de mond, een bruine afscheiding in de mond, dorst en een veelvuldig plassen. Ziekte van Weil kan blijvend letsel veroorzaken en is, buiten voor andere dieren, ook zeer besmettelijk voor mensen; de besmetting is of mild of dodelijk. Inenting tegen ziekte van Weil kan een allergische reactie veroorzaken. In dat geval moet de hond enige uren onder medische toezicht blijven.
| 